Açsam sana yürek yelkenimi
Götürür mü sana, seni benden ayıran rüzgâr
İçimdeki hisselerimi söylemek isterdim
Anlayacağını, anlasaydım eğer.

Dağlar öyle her dem dimdik kalacak değil ya
Yıkılır bir gün onlarda, gözlerimdeki hayalin gibi
Dallarda solup gitmez ya
Kimse koparıp yemedi diye yeşil bir zerdali
Düşer yere, kendince elbet alanı bulunur
Olmadı mı çürür gider ama durmaz dalında
İşte bende öyle düşerim dalımdan.

Her mevsim içimde büyür
Her mevsimlik bir acı tuttururum içime
Bir deniz yaparım Ankara’ya
Tut beni tut ne olur
Boğulur giderim birazdan
Özledim, ellerin nerde.

Açsam rüzgâra yelkenimi
Rüzgârda senden beter olur kıskanır kendini.
Güneşin nazı tutar, yağmur rahmetim der yağmaz
Açsam rüzgâra yelkenimi.
Yok! Boş ver tutma ellerimden
Boğulup gitmek en iyisi…

Burak Çiçek