Bir sen geçiyorsun içimden
Bir de senin yalnızlığın
Yalnızlığın faşist tankları gibi
Yıkıyor kalbimin en güzel yerleşim birimlerini
Yağmalanmış, toz ve duman, beton yıkıntılar içinde
Kanıyor caddeleri, sokakları, yolları
Çaresiz terk ediyorum kalbimi, bavulsuz ama ağır yüklerle
Gözüm arkada kalıyor…

Oysa sen geçerken öylemi
Bir kundakta bebe oluyorum, tertemiz, günahsız
Kötülük nedir bilmeyen.
Ya da cennete kabul edilmiş bir günahkâr ölü
Niyetsiz, şükürsüz oturduğum sofralar
Ne kadar günahım varsa affedilmiş, tanrıdan torpilli.

Nereye gitsem sen kokuyorsun
Her şey sende başlayıp bitmiş gibi sanki
Âdem seni soruyor deccal seni
Kıskanıyorum.

Burak Çiçek